چوآن زلف پریشانت...  چاپ

تاریخ : 1390/12/21 در ساعت 09:02 ب.ظ

چو    آن   زلف     پریشانت      پریشانم    پریشانم  

 

  

شکستم  عهد  و  می دانی     پشیمانم  پشیمانم  

 

 

به یادت هست آن روزی که  باران بود  و  مابی چتر؟  

 

 

گرفتم  دست  پر  مهرت   شدی   مهمان چشمانم  

 

 

برایت  یک  غزل   خواندم     و    باران   تند تر  بارید  

 

 

دو چشمم خیس از اشک و  ز  باران  خیس مژگانم  

 

 

نمازم      بی ثمر       باشد     اگر     در    ربّناهایم  

 

 

نباشم   فکر    یاران     و     نخوانم      ذکر    جانانم  

 

 

به   چشمانت   قسم  ساقی   که می میرم اگر روزی  

 

 

نبینم     ،  یا     جدا     مانم ،    ز   رخسار   عزیزانم  

 

 

ز  آزادی   سخن    گفتی  ، نمی دانی  که  می دانم  

 

 

که  ازروز  نخستین  من  ،  شدم    محبوس  و زندانم  

   

 

و تنهایی  نصیبم  شد،  چه و  حشتزا ،چه  جانفرسا  

 

 

از   این    تقدیر    خود     یارب    گریزانم    گریزانم 

 

  

خدا   را    با   دل   عبدی    مدارا   کن   مدارا  کن 

  

  

تو   می دانی  که  بیمارم   نمی کوشی به درمانم