چو    آن   زلف     پریشانت      پریشانم    پریشانم  

شکستم  عهد  و  می دانی     پشیمانم  پشیمانم  

به یادت هست آن روزی که  باران بود  و  مابی چتر؟  

گرفتم  دست  پر  مهرت   شدی   مهمان چشمانم  

برایت  یک  غزل   خواندم     و    باران   تند تر  بارید  

دو چشمم خیس از اشک و  ز  باران  خیس مژگانم  

نمازم      بی ثمر       باشد     اگر     در    ربّناهایم  

نباشم   فکر    یاران     و     نخوانم      ذکر    جانانم  

به   چشمانت   قسم  ساقی   که می میرم اگر روزی  

نبینم     ،  یا     جدا     مانم ،    ز   رخسار   عزیزانم  

ز  آزادی   سخن    گفتی  ، نمی دانی  که  می دانم  

که  ازروز  نخستین  من  ،  شدم    محبوس  و زندانم  

و تنهایی  نصیبم  شد،  چه و  حشتزا ،چه  جانفرسا  

از   این    تقدیر    خود     یارب    گریزانم    گریزانم 

خدا   را    با   دل   عبدی    مدارا   کن   مدارا  کن 

تو   می دانی  که  بیمارم   نمی کوشی به درمانم

شطرنج  دلم   شاه   ندارد    مگر؟   

غمهای   دلم    آه   ندارد     مگر؟ 

گویا خبرت نیست چرا می سوزم!    

دل  هم  به  دلت  راه ندارد مگر؟  

ساقیاامشب خمارم باده ای 

جان  من  خسته  شدم  بس  که  نگاهم به در است  

کی   تو  را    دلبر   مستانه   از   این  جا  گذر  است   

نه   فقط   این   دل    ما   در   غم   جانانه  بسوخت 

هر  کجا   می نگرم   سوخته   و  خون  جگر است  

کن  وضو  با  می  نابی   سحر   و   شعر    بخوان   

که   طربناک ترین  شور   به   وقت    سحر   است  

تو    بدان   حســــن   اگر    روی   به   بازار    آ ری  

جان   صدها  چو   من   سوخته  اندر   خطر   است 

 گر   چه  رفتی   ز  برم   باز   به   یادت    هستم 

روز  و  شب  صورت   زیبا ی توام  در   نظر   است  

نوبهار   است  و  هوا   دلکش   و   بلبل  سرمست   

عبدیا   کوچ   مکن  وقت  نه   وقت   سفر    است   

غزلی به  یاد  چشمت  بسرایم و بگریم  

عقده ها  ز سینه  خود  بگشایم  و بگریم  

بده    جام  آتشینم  ز قرابه  دو  چشمت  

که شوم مست و ندانم به کجایم و بگریم  

اگرم اجازه باشد ز تو  ای  همای  رحمت  

رخ   ماه   تو   به   عالم   بنمایم   و بگریم  

اگر از  سر محبت  تو  به  خواب  من بیایی   

دو سه   بوسه   از   لبانت   بریایم  و بگریم  

تو  نیامدی  که  گویم  به  تو از  غم  جدایی  

غم  عشق  تو  بگویم   به   خدایم و بگریم   

شب  هجر یار عبدی تو چنین سروده بودی: 

غزلی  به  یاد   چشمت   بسرایم   و  بگریم    

الا    یا   ایها الساقی   بده   آن   جام  گلگونم   

که من شیدای شیدایم  که من مجنون مجنونم  

ز  هجر  آن  کمان  ابرو  ز تاب  آن  سیه  گیسو   

ز  بوی  آن گل  شب  بو  ببین   دلخون  دلخونم  

سراغ  از من  نمی گیری و حالم را نمی پرسی  

تو ای ناجی تو  ای ساقی مکن از حلقه بیرونم   

حدیث   چشم   زیبایت،   شکوه   قد   رعنایت   

تمام   آن  غزلهایت  ،  شده   قاموس  و  قانونم  

به  دام  زلف  جانانم ،   اسیر   موج  و  طوفانم  

 جدا   از  خیل  یارانم  اگر  غمگین   و  محزونم  

به دستم باده ای دادی وگفتی: نوش کن عبدی   

چو نوشیدم  از  آن  باده  تو  کردی  باز  افسونم  

سه شاخه گل برایم دسته کردی 

 
چرا دستان خود را خسته کردی ؟ 

ساکت شده بودی و فقط  زل زده  بودی